Na een korte nacht volgde één van de hoogtepunten van de reis: een bezoek aan Google in Zürich. Wat een kid-in-a-candystore experience! Het begon al fantastisch, want we kregen er een heerlijk ontbijt. Eilanden met heerlijk vers en gezond voedsel vulden de helft van de kantine. Zalig. De lokale startup scene was ingelicht over onze komst, wat ons de kans gaf om wat te netwerken. Zo ontmoette ik een aantal superinteressante vrouwen waar ik graag contact mee blijf houden, omdat ze bezig zijn met zaken als content en copywriting.
Natuurlijk mocht er weer gepitcht worden, wat zeker niet slecht ging, al zeg ik het zelf. Ik kon een aantal van de vragen al goed counteren. Tegelijkertijd stapten we als team even later weer buiten met extra input en ideeën. We genoten allemaal van de rondleiding door het fantastische gebouw voor we weer op de bus stapten, zo rond de middag.
Tijd voor de laatste rit: van Zürich naar Parijs, wat natuurlijk ook weer een gigantisch lange rit was. 480 kilometer om precies te zijn. Denk trouwens maar niet dat we veel gezien hebben onderweg: gedurende de 3 dagen leef je echt in de bubble van de bus, en zie je vooral elkaar en je computerscherm.
Eenmaal in Parijs mochten we vrijwel direct onze finale pitch gaven voor een jury tijdens een SeedCamp bijeenkomst op LeCamping. Ik was te moe om echt zenuwachtig te zijn en de pitch ging best wel goed. De vragen waren wederom scherp, maar met dat bijltje hadden we eerder gehakt. Nadat de jury kort in beraad was gegaan, kwam het verlossende woord: wij hadden gewonnen, samen met InVoi, de dynamische voicemail app.
Waren we over onze vermoeidheid heen? Bestaat zoiets? Of was het de adrenalinerush van de overwinning die ons nu nog tot 4 uur in de morgen (en sommigen nog langer) op de been hield? Ik weet het niet. Feit is dat we nog uren hebben gedanst en gedronken in een English pub in Parijs om ons avontuur en (in ons geval) de overwinning te vieren.
De volgende dag werd ik wakker na amper 4 uur slaap. Ja gut, het voelt al bijna als luxe na twee keer slechts 3 uur geslapen te hebben. Ik werkte me van het hotel naar de site van LeWeb, die goddank letterlijk op een steenworp afstand bleek te liggen. Ergens daagde het me dat ik om die reden in een niet té ver verleden daarom een kamer in dat hotel had geboekt. Aaah ja…
Je zou denken dat je na drie dagen op zo’n voertuig voorlopig geen bus meer kan zien, maar niets was minder waar. Ik kon niet wachten om terug de bus te betreden. Het was ongelooflijk fijn daar mijn collega buspreneurs aan te treffen. We vielen elkaar in de armen en werkten verder aan onze projecten of praten met geïnteresseerden. Zo werd ik nog geïnterviewd voor een bekende Spaanse startup-blog.
Met pijn in het hart lieten Steven en ik de bus achter ons toen we Parijs in trokken, op zoek naar de Thalys die ons naar België zou brengen.
Vond je het leuk? Deel het met de wereld!
