Saskia blogt

Ik gebruik mijn Mac voor àlles: werk, communicatie en entertainment. Ik wil mij niet beperkt voelen in het aantal programma’s dat ik draaiende heb of hoeveel tabs ik open heb staan in mijn browser (Chrome of Safari, afhankelijk van de windrichting van die dag) – ik wil vliegen! Vandaar de 4Gb RAM die ik bij adoptie direct heb laten implanteren.

We hadden het maandenlang heel fijn samen, maar de laatste weken gedroeg mijn lieve, piepjonge MacBook zich echter nogal vreemd. De kleurige beachball kwam wel erg vaak in beeld en met het vertragen van mijn systeem, verdween zienderogen het werkplezier.Vorige week overtroefde mijn Mac zelfs mijn PC in traagheid. En wees gerust, mijn PC is traaaaaag. Anyway, this wasn’t what I signed up for!

De miserie was compleet toen het beestje niet meer voorbij het blauwe opstartscherm kwam. Tijd voor een goed gesprek. Drive Genius kwam tussen beiden en na ruim 24 uur (!) draaien, vond dit programma 350 bad blocks en was ‘ie bovendien nog altijd niet klaar met het scannen van mijn harddisc. Maar daarmee wisten we natuurlijk wel genoeg.

Nu ben ik nooit een voorstander van de Switch-keten geweest. God weet waarom, want toen ik er vrijdag binnenstapte werd ik ongelooflijk vriendelijk geholpen en werd mij een snelle service beloofd. En de belofte werd waargemaakt: vandaag al ging de telefoon en mocht ik mijn lieveling op komen halen. Er was een gloednieuwe harddisc ingestoken en een krakend vers OS op gezet. Ik hoefde niets te betalen, dankzij de Apple service (niet te verwarren met Apple Care). Mind you: ik heb het toestel in een andere winkel gekocht, waar ze me zeiden dat ik mijn MacBook zéker voor 2 weken kwijt zou zijn.
Dank u Switch, voor de snelle service. Dank u Apple, voor de coulante regeling.

En dank u Time Machine en externe HD voor de grandiose backup, waardoor ik in amper een uur alles weer terug had staan zoals ik het had: bestanden én instellingen. En wat een finger lickin’ mooie interface…

En dank u Sander, om mij tijdig aan het Time Machine’n te krijgen.

Zoals beloofd, zij het met een beetje vertraging: het reisverslag van onze trip naar Londen met de London Virus Card!

• Zaterdag 3 juli

Een weekendje Londen is natuurlijk altijd leuk, een gratis reisje naar Londen is zo mogelijk nòg leuker. Dankzij de London Virus Card mochten Sander en ik gratis de plas over – of beter: er onderdoor.

Dat betekent wel dat we op onze vrije zaterdag om 5 uur ‘s ochtends naast ons bed moeten staan, zodat we om 8 uur met de Eurostar van Brussel naar Londen kunnen vertrekken. De trein arriveert om 9 uur in Londen, zodat we nog een hele dag voor ons hebben.

We beginnen de dag met een echt Brits ontbijt in Pompidou (284 Pentonville Road),  een piepklein en druk eettentje vlakbij St. Pancras. Pompidou wordt uitgebaat door een Algerijn (die zelf instaat voor een vlotte, zij het wat luidruchtige bediening) en is duidelijk een populaire hotspot onder locals, want we lijken de enige toeristen in het etablissement. Voor een full English breakfast met o.a. baked beans, toast, bacon, eieren, een worstje en koffie met het obligate wolkje melk betalen we £5,50. Een ideale basis voor een lange verkenningstocht.

In Londen kan je nog eens een echt goedkoop cultuurweekendje beleven: veel interessante musea en exposities zijn geheel gratis te bezoeken. Zelfs een deel van het Tate Modern is vrij toegankelijk. Toeristentrekkers als Madam Tussauds kosten je dan weer meer dan een royale £25.

We beginnen onze wandeling richting het Museum of Brands (2 Colville Mews, Lonsdale Road), een van de vele items op ons verlanglijstje. Alsof de af te leggen 3,5 mijl nog niet genoeg is, laten we ons geregeld afleiden op onze tocht en belanden zo nog even bij de British Library, waar momenteel een indrukwekkende tentoonstelling over oude landkaarten te zien is) en in het ietwat tuttige Regent Park. Tuttig, want de talloze bloemenperken zijn nogal protserig opgemaakt met dure bloemensoorten. Ik overtuig Sander ervan dat we onze voeten beter sparen voor Hyde Park, mijn favoriete park in Londen.

Even later staan we tussen de kleurrijke deelnemers van de London Gay Pride. We besluiten even op te gaan in de massa en zien de meest fantastische kostuums. Van vrolijke demonstrantes tot prachtige queens die zo uit Alice haar Wonderland lijken te komen. We spotten zelfs een beeldschone Aziatische versie van Lady Gaga.

Ondertussen lijkt dat Museum of Brands maar niet dichterbij te komen. Na een tijdje lijken we toch een beetje verdwaald te zijn en besluiten we het MoB voor een andere keer te bewaren. Voor wie het wel weet te vinden: je krijgt er blijkbaar een prachtig overzicht van iconische merken en commerciële uitingen. Ik ben alvast benieuwd naar uw recensie.

Bij gebrek aan een roaming dataplan en voldoende wifi-hotspots, kopen wij ons dan toch maar een stadsplan en doorkruisen op het gemak het zonovergoten Hyde Park. Hyde Park is een van de Royal Parks of London en beslaat een oppervlakte van maar liefst 140 hectare. Als je even wegloopt van de massa, waan je je plots op de Kalmthoutse Heide: zo weids, kalm en natuurlijk verwilderd zijn sommige stukken. Een heerlijke plek voor een picknick weg van de drukte van de stad.

Even later nemen we de metro naar Chalk Farm en begeven ons naar Projectspace 176 (176 Prince of Wales Road), een onderdeel van de Zabludowicz Collection, gevestigd in een voormalige methodistische kerk. De tentoonstelling Systematic (nog tot 15 augustus 2010) is een subtiel spel tussen artificiële en natuurlijke systemen. Zo liet kunstenares Katie Paterson Beethovens Mondscheinsonate weerkaatsen op de maan en perste het resultaat op vinyl. Cory Arcangel laat horen wat er gebeurt als Apple’s GarageBand Jimi Hendrix’ improvisatie van de Star Sprangled Banner op Woodstock probeert te auto-corrigeren. Charles Sandison creëerde een waanzinnige wereld van pixels die de ruimte tot leven brengen.

We wandelen terug door het eeuwig hippe Camden. Langs de kaaien aan de Camden Market bungelen vele benen boven het water. Het is moeilijk kiezen tussen de vele spannende eettentjes. Maar we hebben honger, dus gaan we voor veel en goedkoop bij een all you can eat-Aziatisch restaurant (Max Orient, 273-275 Camden High Street). Voor £22 hebben we met twee gegeten en gedronken.

We nemen een bus naar Trafalgar Square waar men juist is begonnen aan de schoonmaak na de apotheose van de Gay Pride. We volgen Northumberland Ave en steken de Theems over. De lucht is zacht en koel, een paar straatartiesten vechten om aandacht (en een beetje geld) en de rij voor de London Eye is impossant. Het reuzenrad werd gebouwd ter gelegenheid van de milennium wisseling en was met z’n 135 meter ooit het hoogste reuzenrad ter wereld.

Wij houden het bij een heerlijke avondwandeling, houden nog even halt op Westminster Bridge en vervolgen via Victoria Embankment onze weg terug naar de tijdelijke thuisbasis: het Thistle Picadilly (Coventry Street), met kingsize bed en airco – geen overbodige luxe tijdens een bloedheet weekend als dit.

• Zondag 4 juli

Na zo’n lange zaterdag is een beetje uitslapen wel op z’n plaats, dus trekken we pas rond 11 uur de wijk in voor een stevig ontbijt. Dat vinden we bij The Breakfast Club (33 D’Arblay Street). Zowel zoetekauwen als liefhebbers van een hartige hap komen er aan hun trekken. Maar wees voorbereid op enige wachttijd, want The Breakfast Club is een geliefde plek in Londen. Je ontbijt er in het decor van een tienerkamer uit de jaren 80. Een beetje druk, maar wel leuk. De koffie is zo lekker dat we er nog eentje ‘to go’ meenemen op onze weg naar buiten.

Naast cultuur snuiven, was het scoren van een hoed voor Sander een belangrijke missie. De zoektocht begon in één van mijn favoriete Londense vintage shops: Beyond Retro (58-59 Great Marlborough Street). De mensen achter Beyond Retro hebben een goede neus voor mode en zetten dan ook altijd een interessante collecte trendy stijlen in de kijker. Fashionistas met durf moeten hier zeker langs! Niet Sander, maar ik verlaat de winkel met een nieuwe hoed. We vinden die voor hem even later in de drukke Topshop (216 Oxford Street).

Het is zondag en superdruk in Oxford Street en Regent Street, dus houden we een shopping spree voor een andere keer. Al kun je als Mac-adept natuurlijk niet om de Apple Store (235 Regent Street) heen. Hier spelen we even met de iPhone 4 en zijn direct onder de indruk van de prestaties van het toestel. Kopen kan echter niet zomaar: je moet inwoner van Groot-Brittanië zijn om er een iPhone aan te schaffen.

Er staan nog een paar zaken op ons to do-lijstje, maar we weten we nog tijd hebben voor slechts één activiteit. We springen op een overvolle metro naar Knightsbridge en stappen vanaf daar naar Kings Road, waar de Saatchi Gallery (Duke of York’s HQ 4) gevestigd is in een statig gebouw. De tentoonstellingen in de Saatchi Gallery omvatten veelal werken van nog onbekende artiesten die vaak hun doorbraak beleven kort na hun expositie aldaar. De Saatchi Gallery vervult daarmee de ideale functie van springplank. De curratoren weten tegelijkertijd consistente expo’s op te zetten en de verschillende ruimtes mooi op elkaar aan te laten sluiten. Sommige werken zijn me iets te conceptueel, andere spreken me meer aan door kleur, vorm en uiting.

En dan is het alweer tijd om terug te keren naar St. Pancras, waar we om 16.15u moeten boarden voor onze trein naar Brussel. We halen het op het nippertje, doordat er minder metro’s rijden dan gewoonlijk op het traject Sloan Square – Kings Cross St. Pancras.

Twee uur en 45 minuten later staan we alweer op Belgische bodem. Moe, maar o zo voldaan.

Check de Flickr-set van Sander en die van mij voor meer beelden. En dankjewel Eurostar / London Virus en Sara & Filip voor de gratis oversteek!

Whoaa, leuk zeg: loop ik nietsvermoedend op Cactus, vertelt Clo me ineens dat ik in de krant sta. Kijk eens hoe blij ik was. Het artikel gaat over mijn stadsgids van Gent (u weet wel) en er worden een paar leuke voorbeelden uit het boekje geciteerd.

Twee keer in de week in de krant… is dat niet een tikje overdreven? Ik vind van wel. Daarom bij deze mijn excuses.

Omdat Gent zo leuk is en de Gentse Feesten voor de deur staan, zal ik zeeeeer binnenkort hier eens een exemplaartje van de ‘De 5 leukste plekken aan het water en 47 andere lijstjes over Gent’ weggeven. Interesse? Stay tuned!

Het is je misschien niet ontgaan dat ik de laatste tijd nogal in de ban ben van roller derby. Rolschaatsen is altijd al m’n ding geweest. Ik las al jaren over roller derby in BUST Magazine en kon er alleen maar van dromen, tot ik hier enkele weken terug een flyer vond voor de Fresh Meat Day in Antwerpen. Whoaa, d’r is HIER in Antwerpen een roller derby team of wa’? Affijn, binnen de kortste keren kon ik niet meer terug: ik was gegrepen, verliefd, smitten.

Mijn speciale roller derby rolschaatsjes zijn inmiddels onderweg naar mij vanuit het verre Canada.

Roller derby is meer dan een sport of een hobby, het is een levensstijl. En daarom vind ik dat daar een toegewijde blog bijhoort.

My dear reader, may I present you: SaskiaRolt.be ✪ Blog ‘n roll! Met vandaag als speciale primeur: de bekendmaking van mijn derby naam…

Nog eens de winnende inzending op het podium, omdat ‘ie echt té leuk is:

Check SigridSchrijft.be.

Eervolle vermeldingen voor de runners up:

• Wondering Mick en zijn fijne cultuurtips
• Kleintje en haar fantastische verhaal over de heks en piskesbier
• Alexia Coppens en het obscure geneesmiddel Alexia♥London

Namens Sander en ikzelf: heel erg bedankt voor jullie inzendingen en Eurostar, bedankt voor deze fijne kans!

Aaaargh! Waar ben ik aan begonnen. Sander en ik staan voor de gruwelijke taak om de London Virus card in de juiste handen te doen belanden. Tussen de inzendingen zaten een paar ijzersterke pareltjes. Echt waar, het was een plezier om te zien hoe zoveel mensen zo hard hun best hebben gedaan. Okee, alle meligheid op een stokje, time to get to business!
Wel…
Sander en ik hebben gelachen, gefronst, gediscussieerd, onze moeders gebeld, nog net geen ruzie gekregen, elkaar midden in de nacht opgebeld om nieuwe inzendingen te bespreken, nog een hulplijn ingezet, telefonische enquêtes gehouden, van deur tot deur gegaan, nog eens alle inzendingen bezien, ze achterstevoren gelezen of afgedraaid, … Kortom, waren we eindelijk verlost van de vervelende symptomen van het London Virus, hadden we de stress en de insomnia van onze zelf-geïnitieerde wedstrijd. Arme wij.

Londen was uiteraard super super super delightful. Een uitgebreid verslag volgt, da’s beloofd. Of zal ik nu..? Nee, kom tijd om het hoge woord eruit te gooien. En de winnaar van de London Virus card is…

Arme Sander en ikke: hartstikke ziek in hartje zomer!

Help ons aan een remedie en win een trip naar Londen! Post je remedie op je blog, Facebook, Twitter, Flapper, Beatbox of whatever en zorg dat je teruglinkt (pingback is ideaal) naar deze blog, zodat ik het zeker niet kan missen. Maandag is je deadline, dinsdag maken we de winnaar bekend. Mind the … hatsjoe!

Er valt weinig af te doen aan de producten die Steve Jobs en de zijnen op de markt zetten: Apple maakt prachtige producten. Ik ben een tevreden Mac-gebruiker: mijn MacBook wijkt maar zelden van mijn zijde. Of nu ja, ik van de zijne dan.

Ik vind het boeiend om te zien hoe de Apple-minnende bevolking telkens weer licht hysterisch wordt bij de lancering van nieuwe producten, terwijl het vaak (slechts) om superieure versies van bestaande producten gaat. Apple vindt nooit het wiel uit, maar wel altijd een veel gestroomlijndere, snellere versie van het wiel.

Zie de iPad: een mooi ding, maar er wáren al tablets op de markt. Apple zorgt er echter voor dat het fenomeen ‘tablets’ volledig gaat doorbreken en de manier waarop we computers gebruiken volledig zal veranderen. En dat is bijzonder en bijzonder knap.

iPhone 4 ziet er hartstikke mooi uit, maar wat Apple Facetime noemt, is een adaptatie van iets wat al bestond. Mijn fantastische, bijkans prehistorische Sony Ericsson k800i kon namelijk ook videobellen – mét 2e cameraatje aan de voorkant. Ik heb het echter nooit gebruikt, want ik kende niet zoveel mensen met een k800i, en daarvan wilde ik nu ook weer niet persé van iedereen het gezicht zien tijdens het bellen. Ofwel het mijne aan laten zien. En dan moest je nog een datapakketje hebben ook, wat 3 jaar geleden niet zo evident was.

Erwin Blom zet hier zijn (technische) kanttekening bij het fenomeen Facetime. Ik denk inderdaad dat voor de Nederlandse en Belgische markt er nogal wat hindernissen te nemen zijn. Facetime werkt voorlopig alleen over WiFi, wegens de grote belasting van 3G-netwerken. Zoals Erwin Blom stelt: “Als dat niet naar 3G of 4G wordt opgeschaald blijft videobellen een upgrade van Skype en niet van bellen.”

I’ll give you Apple Facetime:

Nb: dit is trouwens Appelwangetje, het stiefzusje van Appelogen.

Naar aanleiding van de presentatie van de nieuwe smartphones uit de Sony Ericsson-stal op Brussels Girl Geek Dinner  #27 in Antwerpen, was ik razend nieuwsgierig geworden naar de prestaties van deze gsm’s in real life. Ik was dan ook een happy camper toen ik de Xperia X10 een tijdje mocht gebruiken om te testen.

Mijn verwachtingen waren hoog gespannen, want ik heb een soft spot voor Sony Ericsson-telefoons. Mijn allereerste gsm was een Ericsson (met antenne en verwisselbaar frontje, waaaauw), toen had ik even een Motorola (de pebble, damn cute ding) om vervolgens terug te komen bij achtereenvolgens 3 Sony Ericssons, waarvan ik de k800i nog altijd met plezier gebruik als noodtelefoon.

Plus:
+ prachtig scherm (4 inch!), goede resolutie en reageert goed
+ 1Ghz processor (Snapdragon) dus lekker snel
+ heel werkbaar toestel
+ mooi design

Min:
- vrij duur in aanschaf (kostprijs van de Xperia 10 ligt momenteel rond de 500 euro)
- draait op Android 1.6
- TimeScape is verloren moeite van Sony Ericsson. Ik had liever een update van Android gezien

Cijfer: 8

Update: op verzoek heb ik de foto’s die ik maakte met de X10 hier online gezet. Een filmpje gemaakt met de X10 vind je hier.

Mijn lief is beroemd! Kijk, hij heeft de Standaard Online gehaald en al. En dat gelukkig vanwege een écht talent: check zijn videoboodschappen met tips voor Caroline Gennez, Jean-Marie Dedecker en Frank Vandenbroucke.

Ik ben zoooooooo trots!